در یک ماهه گذشته نظرم به کلی تغییر کرده . بابا گوش چیه . هرچی هم که زحمت بکشی باز هم آخرش نمی شه مریض رو به اون شنوایی عالی که انتظار داره رسوند . به نظرم اگه می رفتم دنبال چشم خیلی بهتر بود ! من که الان عالیم.

--------------------------------------------------------------------

هستی جان  کار جدید رو بهتون تبریک میگم . موفق باشی . فقط یادت نره که نباید حتی برای یک لحظه احساس ترحم و دلسوزی داشته باشی وگرنه نمی تونی ادامه بدی . من هم یک زمانی تربیت شنیداری کار می کردم . بچه هم خیلی خوب پیش می رفت .اما چون دلم براش می سوخت  اون طفلکی رو بیش از حد در فشار می گذاشتم - یه پسر کوچولوی سه ساله بود که هر کاری که بهش می گفتم  می کرد . اما چون بیش از حد بهش سخت می گرفتم همش اشتباه می کرد و می زد زیر گریه . آخرش هم از همه چی دست کشیدم . احساس می کردم دارم بچه رو عذاب می دم و اونو تو منگنه گذاشته ام .

سه ماه پیش دوباره دیدمش . مادرش گفت که امسال می ره کلاس چهارم ( فکر کنم ) . بعد به من گفت که حرفهای من در اون موقع خیلی روش تاثیر داشته و آرومش می کرده  ( در حالی که من اون موقع فکر می کردم نتونستم به مادر بچه هیچ کمکی بکنم )