اما دیگه از این وضع خسته شدم . الان درست شش ماهه که هیچ مطلب جدیدی نخوندم . فقط کار کردم و سر ماه هم یه پولی می گرفتم . به تدریج مسئولیتم بیشتر شد - و رضایتم کمتر. دلم برای تحقیق کردن - برای تا نصفه شب پای کامپیوتر نشستن و برای یک استکان چایی کنار میز مطالعه ام تنگ شده .

اما در این شش ماه گذشته نظرم نسبت به خیلی چیزها عوض شد . یک زمانی اتوسکلروز و منییر برام خیلی هیجان انگیز بود . چقدر خوشحال می شدم وقتی تشخیص میدادم که بیماری مثلا لابیرنتیت داره  !! الان به این نتیجه رسیدم که خوبه آدم اطلاعات تشخیصی بالا داشته باشه اما یک پزشک واقعی یا حالا یک ادیولوژیست واقعی کسی یه که بتونه به بیمار در مراحل ابتدایی کمک کنه و بهش یاد بده که چه جوری میشه از حاد شدن یک ضایعه جلوگیری کرد .

این مدتی که توی بیمارستان هستم یاد گرفتم که برای بیمار وقت گذاشتن خیلی با ارزش تر از برای بیماری وقت گذاشتنه . ( فکر کنم اشتباهی پیش اومده . من قرار بود برم فیلسوف بشم !!!

------------------------------------------------------------------------------------------------

از مبحث خارج میشیم . آخره تیره . به همه فارغ التحصیل ها - اونا که از سد امتحان فاینال گذشتن - همه کسانی که دفاعیه هاشون رو ارائه دادن - همه اونهایی که اون برگه طولانی قسط های ماهیانه رو دستشون دادن - تبریک میگم .