البته من در یک شهر کوچیک کار می کنم که مردم همه روستایی هستن و همه هم با هم فامیلن . و وقتی کاری برای بچه ای انجام میشه افراد فامیلش هم باخبر میشن . اما این که در این منطقه تونستم یک آزمایش جدید رو به مردم بشناسونم از نظر خودم خیلی کار با اهمیتییه .

ولی هنوز هم بیشتر روزها از بس حرف می زنم و توضیح می دم گلو درد میگیرم !

با تمام این حرفها - دیروز از یکی پرسیدم : تو خونواده تون کسی دارین که ناشنوا باشه ؟ گفت : آره - بابای من از بچگی کر شده . گفتم پدرتون ناشنوا به دنیا اومده ؟ گفت : نه " جن " دیده ! و کر شده . من یکدفعه خنده ام گرفت - اما به سختی خودم رو کنترل کردم . یاد حرف یکی از همکارهای گفتار درمان افتادم که می گفت : در مورد اعتقادات این آدمها باهاشون نباید بحث کرد چون نمی شه چیزی رو تغییر داد .

----------------------------------------------------------------------------------------------

من برای چند نفر باید پیغام بگذارم !

هستی جان - براتون mail دادم .خوشحالم که سر میزنید هرچند که متاسفانه نشد در کنگره ببینمتون

آقا مجتبی - من در مورد دکتر برین صحبتی نکردم . در مورد دستگاه هم نه متاسفانه دستگاههای madsen خدا تومن پولشونه ! با جیب من سازگاری ندارن  البته تو کنگره دیدم یه ABR دو کاناله عالی داشتین که من از وقتی کنگره توم شده هر شب خوابشو میبینم ! ( همون که ۲۵ ملیونه - یه لپ تاپ جالب هم داره ) . به احتمال زیاد شما رو در کنگره دیدم ( تو غرفه بودین - نه؟ ) ولی افتخار آشنایی نداشتم.

آقای قویدل - خوشحالم که بعد از چهار سال همکاری مستمر با من آشنا شدید !

آقا مهدی - رشته ما واقعا یک رشته منحصر به فرده و اون هم به خاطر استاد های خوبیه که داریم . فکر نمی کنم در هیچ رشته دیگری این اندازه ارتباط بین استاد ها و فارغ التحصیل ها وجود داشته باشه . من البته ضد حال نخوردم . مچم گرفته شد چون بعد از این که دو سال که وبلاگم رو ایجاد کردم یکی از استادهام بر اساس نوشته هام فهمید که من کی هستم و اسم واقعی ام چیه . برام خیلی جالب بود که در کنگره - وسط هزار تا آدم - استادم صاف اومد سراغ من و گفت : فلانی - نسترن تو هستی ؟

از وقتي كه كنگره تموم شده من فرصت سر خاروندن هم پيدا نكرم . داشتم در مورد " تفسير اديوگرام " مطلب تهيه مي كردم . البته موضوعش براي من خيلي ساده است اما به يك مشكل بزرگ برخوردم . اون هم اين بود كه من تا حالا با power point   كار نكرده بودم .

دلم مي خواست كه يك كار جالب ارائه بدم ، براي همين هم در چند هفته گذشته تقريبا هر شب پاي كامپيوتر بودم ( كلي هم ناز داداشم رو كشيدم كه مشكلاتم رو حل كنه و هرچي رو نمي دونم يادم بده ! )

بالاخره ديشب تموم شد و اون چيزي در اومد كه دلم مي خواست .

اما هنوز يك ايراد اساسي باقي بود كه من نمي دونستم .

ديشب با كلي ذوق و شوق همه رو روي CD زدم و امروز بردم مطب تا به همكارم نشون بدم .

اما اسلايدهام باز نشدن .

بعد از اين كه كلي با كامپيوتر كلنجار رفتيم ،به جاي تصويرهام فقط يك صفحه باز شد كه وسطش يك ضربدر بزرگ قرمز بود .

همه كار ها رو درست انجام داده بودم ،

اما رزولوشن 300 بود !

من كه تقصير ندارم – دلم مي خواست يه تصوير عالي ارائه بدم !

با ناراحتي اومدم خونه كه به داداشم بگم چه اتفاقي افتاد ؛ بدجنس ميدونست من چيكار كردم اما ديروز صداشو در نياورده بود !

يك نسخه ديگه از اون CD هه رو گذاشتم رو ميز دكتر ! اون رو چكار كنم ؟

اما كنگره عالي بود . تقريبا بيشتر همكلاسي هام اومده بودن . خيلي از قديمي ها هم بودن .

در مورد غذاش ؟؟؟ يادم نمي ياد چي خوردم !! تمام مدت داشتيم با بچه ها حرف مي زديم . اما پنلي كه روز آخر در مورد نوروپاتي صحبت شد خيلي مفيد بود .

مچ من هم گرفته شد ( توسط آقاي محمد خاني ! ) { دارم شوخي مي كنم ها ! از كسي گله نمي كنم ! } بدي اينترنت اينه كه گاهي آدم يه چيزي تو ذهنشه اما اون چيزي كه مينويسه ، دقيقا نمي تونه نظرش رو منتقل كنه .

( نه - بده آدم اسم استادهاشو تو اينترنت بياره ؟ شايد چند وقت ديگه از " اوهايو " دعوت نامه بدن به دانشكده كه : فلان استاد كيه كه اينهمه معروفه و اسمش همش تو اينترنت مي ياد ! بييارينش " اوهايو " به دانشجوهاي ما هم درس بده ! )