يه دختر كوچولوي ناشنوا تو خونه داشت . اين يكي تازه يك ماهه شده . اين هم دختره ، و اين هم ناشنوا است . در OAE  ، Fail  شد . تمپانوگرام هم B نبود .

مادرش كلي گريه كرد . براي من كلي حرف زد ، از مشكلاتش گفت – از برخورد مادر شوهرش و رفتار شوهرش گفت – از هزينه بالاي سمعك  ، از اين كه دراين استان، كاشت حلزون انجام نمي شه و تهران رفتن هم مشكله . ..... من هم فقط گوش دادم

اتاق انتظار كسي نبود . خواستم بيرون بشينه تا جواب آزمايش رو بنويسم . وقتي از اتاق بيرون اومدم ديدم بچه رو گذاشته روي صندلي و داره نگاهش مي كنه و گريه مي كنه .

دلم براش سوخت ، نه به خاطر اين كه بچه اش ناشنوا هست . به نظرم ناشنوا ها نيازي به دلسوزي و ترحم من نوعي يا ديگران ندارند – دلم سوخت بخاطر باري كه بايد به دوش بكشه تا بتونه بچه هاشو بزرگ كنه ، بخاطر حرفهايي كه بعدا مي شنوه ، بخاطر نگاههايي كه بايد تحمل كنه .

چرا گاهي با حرفها و رفتارهامون كوه غم ديگران رو سنگين تر ميكنيم ؟

        -----------------------------------------------------------------------------------

هستی جان امیدوارم بتونم خودم رو به کنگره برسونم . خیلی دلم می خواد که بییام . اما اومدنم هنوز مشخص نیست . ممنون که سر میزنی و خبر می گیری .

گفت در مدت نیم ساعت در مورد ادیومتری و ایمیتانس و سمعک و  OAE و ABR و توانبخشی حرف بزن . ( از تعجب چشمهام گرد شد . خدارو شکر که کاشت حلزون و ASSR و MLR و P300 رو تخفیف داد !)

منم چشم گفتم . اما نمیشه که تمام ادیولوژی رو نیم ساعته گفت .

از دیروز دنبال مطلب میگردم در مورد آموزش ادیومتری !!    به نظرم این دکتر ها حق دارن بنده خداها ! نه واقعا تفسیر ادیوگرام کار سختیه .

میخوام به دکتر بگم که من فقط نیم ساعت برای آموزش ادیوگرام لازم دارم . فقط امیدوارم اونا از حرفهای من سر دربیارن . زیاد معلم خوبی نیستم .

یک مشکل کوچیک دیگه هم هست . از این مقیاس لگاریتمی شدتها بر روی ادیوگرام خودم هم زیاد سر درنمی یارم  ! نمی تونم لگاریتم رو درک کنم .

خب پس این قسمت نمی خواد گفته بشه .

در مرد ادیوگرامهای مربوط به پیر گوشی و شوانوم وستیبولر و اتوسکلروز هم نمی خواد چیزی بگم - چون تمام دکتر های بیمارستان متخصص کودکان هستند  و اینا بیماریهای آدم بزرگان !

منییر هم که در بچه ها ایجاد نمیشه !

فقط میمونه اوتیت مدیا !

پس فکر کنم نیم ساعت زمان کافیه . شاید اضافه هم بیاد !!!!!!!

اما کارم رو خیلی دوست دارم .

" نیما " دو روز پیش بستری بود . بیست ماهه بود . من رفته بودم ببینم قسمت بچه های بزرگتر چه جوریه . تا من رو دید دستش رو به من نشون داد . به دستش سرم وصل کرده بودن                            گفتم چی شده ؟ گفت : جیززززززززززز

گفتم کی جیز کرده ؟ خیلی جدی اخم کرد و به یکی از پرستار ها اشاره ای کرد و گفت : آله !

واقعا کار پرستارهای بخش کودکان مشکله .

چند روز پیش داشتیم با پرستارها چایی می خوردیم که یک دختر ۱۵ - ۱۶ ساله از در اومد تو . بچه معلوم بود که تالاسمی ماژور داره . بیماری به شدت روی قیافه اش تاثیر گذاشته بود . با همه سلام و احوال پرسی کرد و دستش رو انداخت دور گردن یکی از پرستارها و بغلش کرد . وقتی که رفت ِ اون خانم گفت که از بچگی اون دختر رو می شناخته و مریض همین بیمارستان بوده . برام خیلی جالب بود .