هستی جان در پاسخ به سوالی که پرسیده بودی : شما به دو چیز نیاز داری  ۱ = یک تکه کاغذ به نام مدرک ( که انشاالله به زودی می گیری )  ۲ = یک جفت کفش آهنی   ۳ = زبان دراز ( که این یکی رو ما ادیولوژیستها نداریم ولی گفتار درمانگر ها خوبشو دارن ! ) 

و ۴= رو ( این یکی از همه مهمتره ! )

اما از شوخی گذشته - شما اول باید خودت رو به بقیه همکار هایی که در شهر تون کار می کنن بشناسونی . از من گوش میکنی برای مطب زدن خیلی هم عجله نداشته باش . من فکر میکنم بهتره اول دنبال طرح رفتن باشی . درسته که ماها میتونیم طرح رو انصراف بگیریم اما این فرصت دو ساله در صورتی که طی اون مدت عملکرد موفقی داشته باشی می تونه شما رو به بقیه بشناسونه . بعلاوه این که محیط کار با اون چیزهایی که در دانشکده به آدم یاد می دن زمین تا آسمون فرق می کنه .

حالا درسته الان هنوز مدرک نداری اما بد نیست به ادارات مختلف سر بزنی و با مسئول کارگزینی آشنا بشی . شما می تونی به بهزیستی - اداره آموزش و پرورش استثنایی - بیمارستانهای گوش و حلق و بینی و درمانگاههای تامین اجتماعی هم سر بزنی .  اما باید توجه کنی که در هریک از این مراکز روی یک کار خاصی بیشتر تاکید می شه و محیط کارشون با هم فرق می کنه. استثنایی می تونه ماها رو به صورت پیمانی هم بگیره . بیمارستانهای ارتش هم هست .

دیگه تصمیم با شماست که چه کاری می خواهی بکنی . ولی باید صبور باشی . من بعد از فارغ التحصیلی یک سال بیکار بودم .

ازش پرسيدم چقدر سواد داري ؟ گفت سواد ندارم . حدود 25 يا 26 ساله بنظر مي رسيد . گفتم بچه كجاست ؟ گفت اينجا كنار خودمه .

به بچه فقط يك پيراهن آستين كوتاه پوشونده بودن . بعد هم اونو توي ملافه هاي بيمارستان پيچيده بود . دوباره روش يك پتوي كهنه بچه گانه زبر هم انداخته بود . اما با تمام اين كارها باز هم بچه كبود بود و از سرما مي لرزيد . گفتم كي مرخص ميشي ؟ گفت امروز غروب . خونه تون كجاست ؟ سياه كوه . البته من كه نمي دونم سياه كوه كجاست اما يكي تو اتاق گفت : يعني وقتي از ماشين پياده ميشه بايد دوساعت ديگه هم راه بره تا به روستاشون برسه . گفتم اين بچه كه لباس نداره . چه جوري مي خواي تا اونجا ببريش ؟ مادر شوهرش گفت : خانم دكتر تو خونه خيلي لباس داره . ديشب اومده بودن شهر مهموني كه دردش ميگيره و مي يارنش بيمارستان .

گفتم حالا درسته كه تو خونه لباس داره . اما تا به خونه برسه اين بچه از سرما يخ مي زنه . زنده نمي مونه . مادر شوهره گفت : نه خانم دكتر . پتو داره ( منظورش همون پتوي كهنه بود )  سردش نمي شه .

ايندفعه ديگه واقعا عصباني شده بودم . گفتم بابا الان كه توي بيمارستان هستيد بچه سردشه و كبود شده . حالا الان اينو توي ملافه بيمارستان هم پيچيديد . واي به حال اين كه بخواهي بچه رو بيرون ببري . از غرغر هاي من صداي بقيه هم اتاقي ها هم در اومد . يكي به مادر شوهره اصرار مي كرد كه يه لباس براي اين بچه بخر و اونو اينجوري نبر بيرون . مادر شوهره هم سر همون حرف خودش بود كه لباس نمي خواد – تو خونه لباس داره ! آخر يك بنده خدايي دلش سوخت گفت همسايه شون چند تا بچه داره . به همسايه شون تلفن كرد كه چنددست از لباس كهنه هاي بچه هاشو بياره .

والا اگه نظر من رو بخواهيد ميگم هر بلايي كه سر مردم مي ياد از بيسواديه .

           ----------------------------------------------------------------------------

از دیروز استان مون مهمون عزیزی داره . به سلامتی ورود این مهمون عزیز بنده هم امروز سر کار نمی رم چون تمام کوچه خیابون ها رو بستن .

کاش نمی یومد . داشتیم به بدبختی هامون عادت می کردیم . داشت یادمون می رفت که چی بودیم و چی شدیم . با اومدنش همه یاد مشکلاتشون افتادن .  همه از اون بنده خدا توقع حل مشکل دارن

من تلوزیون رو نگاه نکردم . اما همه از دست استاندار گله دارن . میگن شنیدن حرفهاش خیلی برای مردم سنگین بود .